भिडलेसिथिलभएकोचाेक
आफ्नैलयमाव्यस्तछ।
घरकाेशिरदेखिपाउसम्म
पसलसजाउनेहरु
ग्राहककाेपर्खाइमानिचाेरिएरसमयबिताउँछन
पैदलयात्रीदेख्नसाथ
पेसिन्जरठानेर
गाडीस्टाफहातैमातान्नपुग्छ
हस्पिटलतिरतेर्सिएकाेसडकमा
जीवनरमृत्युुबाेकेरहुइँकिरहन्छएम्बुलेन्स
अर्काेचाेकबाट
उहीबासीनाराकाेसाथमा
जुलुसपाेखिन्छसडकमा
झण्डाभरिपार्टीकोविज्ञापन
बाेकेकाेहजारौंहातहरु
माथिउठ्छरतलझर्छबारम्बार
फूलमालारअविरलेसजिएकाे
पुत्लाझैदेखिनेपुत्ले
भाषणमाव्यस्तहुन्छ
काेहाेत्याेभाषणे
जाेवर्षौदेखिएउटैभाषणगरिरहेकाेछ
पत्याउनेहरुतालीबजाएर
भिडउग्रबनाउँछन
नपत्याउनेहरुफिस्स
हाँसाेहाँसेरटारिदिन्छन
चाेकनजिकैकोपसलमा
घँघरुकाेलठ्ठीटेक्दैटेक्दै
आइपुग्छिनग्राहकबाेजु
रहातलेनापेकाेनातीकाे
खुट्टासम्झदैजुत्तानाप्छिन
आफ्नाेनिदारमापरेकाेचाउरीजस्तै
खुम्चिएकाेथैलीबाटउस्तैपैसानिकालेर
जुत्ताकोभाउतिर्छिन।
मुसुमुसुमुस्कुराउदै
नातिनिकाेलागिराताेरिवन
किनेरझाेलामाजतनलेराख्छिन
भाषणबन्दहुन्छ।
आमसभामाअन्तिमतालीबज्छ
बुझेरहाेयानबुझेर
बाेजु,थाेतेगिँजादेखाएर
हास्दैभन्छिनटपरटुइयाहरु।
करुणा राई // कविता अभिलेखालय // RECORD #5