बिर्सिएर यो भयाबह वर्तमान

माथी माथी कहि पुगुँ लाग्छ

जहाँ मन , मुटु , हृदय केही नहोस

विचार , चेतना , सम्झना केही नहोस

मात्र खोक्रो शरीर होस ।

प्रीयजनहरु छुट्ने गोरेटो नहोस

झुटो कसम खादै पुज्ने देउराली

मायालु मनहरुलाई चुमेर छोड्ने बतास

केही केही नहोस ।

कसैको आँशु चोरेर

नरुझोस झरी आफै

प्रकाश सँग सापटी मागेर

उज्यालो घाम उदाउने पहाड नहोस

सिर्फ एउटा खोक्रो दुनियाँ होस

र

खोक्रो , मात्रै खोक्रो शरीर होस ।